Het is 1400 en ik sluit mijn praktijk.
De ochtend stond vol met intake en telefoongesprekken.
De kerstdagen waren voor de 1 een warm bad en voor de ander een groot pijnlijk gemis of juist een pauze knop in hectische periode.
Ik loop naar de auto op weg naar gezin waarin de dochter midden in chemokuur zit.
Zet de verwarming snel aan, want wat is het koud.
Tijdens de half uur durende rit sluit ik de andere gesprekken in mijn hoofd af en richt al mijn aandacht op dit gezin.
Hoe zijn ze kerstdagen doorgekomen? Hoe gaat het met iedereen? Waar is nu behoefte aan?
Al contact met ziekenhuis, school of werk gehad?
En vooral luisteren, meebewegen en iedereen in het gezin horen en zien.
Als ik aanbel hoor ik mijn assistent Max al naar de deur rennen.
We begroeten elkaar uitbundig. Aai hem over zijn kop en lopen samen naar binnen.
Tijdens mijn gesprek met het gezin troost hij haar broertje door de tranen weg te likken, legt hij zijn kop op schoot van vader ter geruststelling, houdt rekening met de sonde als hij op haar schoot springt en doet gek om ons aan het lachen te krijgen.
Als ik weer in de auto zit belt Marjo Andringa - Wobma
Wij vertellen elkaar weer hoe belangrijk het is dat de huisdieren onderdeel zijn van onze steunfiguren behorende bij de Cancer talk trainingen over ziekte en verlies.
Bedankt Max. Tot de volgende keer.
